VANUIT HET BESTUUR

In onze herinnering: Mevrouw Titie Mol
Afgelopen vrijdag zat bij de mail de verdrietige boodschap dat Titie overleden was.
Ondanks dat ik wist dat ze in het Hospice was kwam het toch als een onverwacht bericht.
Ruim drie jaar geleden ben ik lid geworden van het bestuur van de KBO Veldhoven dorp, Zonderwijk en ’t Look .
De meeste leden kende ik al via mijn vrijwilligerswerk e.d.
In maart 2017 woonde ik mijn 1e vergadering bij en daar heb ik Titie voor het eerst ontmoet.
Ze was sinds enkele jaren de vaste notuliste van het bestuur. Vanaf het begin konden wij het samen goed vinden.
Ook al was het tijdens de vergadering een kippenhok, met diverse meningen en discussiepunten, wist Titie van de notulen een samenhangend geheel te maken.
Als de notulen klaar waren leek het of de vergadering zonder slag of stoot verlopen was.
Als de Heren een beetje op en neer aan het praten waren konden wij elkaar vol wederzijds begrip even aankijken en knipogen. Vanwege de Corona zijn er een paar vergaderingen weggevallen en tijdens onze 1e bijeenkomst in Juli was Titie er niet bij en vertelde onze voorzitter dat ze ernstig ziek was.
Ze bleek ALS te hebben. Ik heb haar nog gesproken toen ze in Juni bij D’n Bond het bloemetje kwam ophalen.
Ze was alleen en op de fiets, ze vertelde toen dat ze slecht ter been was en dat de dokter er naar keek.
Ik heb haar toen nog op het hart gedrukt voorzichtig naar huis te fietsen en heb totaal niet gedacht dat dit al tekenen van ALS waren.
Toen ik haar in juli thuis bezocht schrok ik dan ook enorm van haar lichamelijke achteruitgang.
Ze kon haast niet meer lopen en alles ging in een lagere versnelling.
Ze was heel nuchter onder de diagnose en wist dat ze deze rotziekte niet kon verslaan.
Ze was een warme persoonlijkheid met een grote liefde voor muziek en jaren lid van het “Kempenkoor”. Via leden van dit koor is ze bij de KBO terecht gekomen.
Het is niet meer vanzelfsprekend dat mensen zich belangeloos inzetten voor een ander. Titie deed dit wel en daarvoor zijn we haar veel dank verschuldigd.

Gerry van Tuijl-Engelen

“Zij die we liefhebben en verliezen,
zijn niet meer waar zij waren,
Maar altijd waar wij zijn”